Słownik gemmologiczny

barwne perły barokowe wytwarzane przez jadalnego mięczaka o jednoczęściowej muszli w kształcie ucha, cenionej za wielobarwną warstwę macicy perłowej. Występują one w wodach Ameryki, Nowej Zelandii i Japonii. Rzadko kuliste, są zazwyczaj spłaszczone i mają kształt ucha lub zęba

pochłaniać (np. substancję) lub przyjmować bądź zyskiwać energię z energii promienistej (np. światła)

wzór ciemnych pionowych linii, pasm lub obszarów (szeroka absorpcja), widoczny, gdy światło przepuszczone przez kamień szlachetny lub od niego odbite zostaje rozszczepione na składowe widmowe i zbadane za pomocą przyrządu takiego jak spektroskop.

zobacz połysk

charakterystyczna niebieskawobiała lub mleczna poświata (efekt schillera) kamienia księżycowego

gdy pierwiastek przejściowy występuje w materiale kamienia szlachetnego jedynie jako niewielka domieszka, materiał ten jest allochromatyczny (allo = inny; chroma = barwa)

ogólny termin powszechnie używany na określenie osadów okruchów skalnych (osadów aluwialnych), które zostały przetransportowane przez płynącą wodę i osadzone w korytach strumieni, rzek, na równinach zalewowych lub w dnach jezior.

zob. niekrystaliczny

zobacz: dwójłomny

Prawo Archimedesa głosi, że na ciało zanurzone w cieczy działa skierowana ku górze siła wyporu, równa ciężarowi cieczy wypartej przez to ciało. (Wyznaczanie gęstości względnej metodą ważenia hydrostatycznego opiera się na tym prawie)

wytworzone przez człowieka kryształy, które nie mają naturalnego odpowiednika (np. imitacje diamentu: tytanian strontu i YAG)

poprawa wyglądu substancji poprzez podgrzewanie, barwienie, powlekanie, impregnację, napromieniowanie lub wiercenie laserowe

każdy kamień szlachetny złożony z dwóch lub więcej części, które zostały ze sobą sklejone lub stopione, tworząc pojedynczy kamień

asteryzm to efekt odbicia światła, zazwyczaj cztero- lub sześciopromienny, od uporządkowanych włókien lub włóknistych pustek w kamieniu oszlifowanym w kaboszon, z inkluzjami zorientowanymi równolegle do płaszczyzny rondysty

silny, iskrzący odblask światła od blaszek lub płatków innego minerału zawartego w kamieniu (np. obserwowany w szkle awenturynowym, kwarcu awenturynowym, skaleniu awenturynowym (kamieniu słonecznym))

jeden z elementów symetrii; oś symetrii to wyimaginowana linia przechodząca przez środek kryształu, wokół której kryształ można obracać tak, aby prezentował ten sam wygląd 2, 3, 4 lub 6 razy podczas jednego pełnego obrotu (tj. podobna ściana zajmuje podobne położenie więcej niż raz podczas pełnego obrotu)

nazwa stosowana wobec pereł, zarówno naturalnych, jak i hodowanych, blistrowych lub wolnych (cystowych),
które mają nieregularny kształt

bazalt, najpowszechniejsza wylewna skała magmowa, to ciemna, drobnoziarnista skała złożona głównie z ciemnego skalenia i piroksenu (z oliwinem lub bez). Istnieje wiele odmian klasyfikowanych w zależności od różnic w teksturze, strukturze i składzie mineralnym

w układach rombowym, jednoskośnym i trójskośnym występują trzy osie krystalograficzne o różnej długości. Podwójne załamanie będzie występować w większości kierunków, ale istnieją dwie osie optyczne (kierunki pojedynczego załamania), które różnią się orientacją w zależności od gatunku kamienia szlachetnego. Minerały należące do tych układów określa się jako dwuosiowe. (W układzie rombowym osie optyczne są jednakowo nachylone względem osi 'c' (głównej osi pionowej), natomiast w układach jednoskośnym i trójskośnym nie ma bezpośredniego związku z osiami krystalograficznymi).

(określana również jako podwójne załamanie / DR) dwójłomność to wielkość podwójnego załamania światła w anizotropowym kamieniu szlachetnym, wyrażona jako różnica między współczynnikami załamania przy ich maksymalnym rozdzieleniu

bezjądrowe perły hodowlane (w Japonii często o owalnym lub barokowym kształcie) hodowane wokół brzegów jeziora Biwa w Japonii. Perły te powstają w dużych małżach słodkowodnych poprzez wprowadzenie małych fragmentów płaszcza do ciała małża

ogólny termin określający skazę wpływającą na powierzchnię kamienia szlachetnego. Skaza zewnętrzna jest zazwyczaj wynikiem działania człowieka – powstaje podczas szlifowania kamienia szlachetnego lub podczas noszenia go w biżuterii. Rysy, wgłębienia i otarcia to najczęstsze rodzaje skaz zewnętrznych

perły, które są pokryte tylko z jednej strony warstwą masy perłowej, powstałą wokół pierwotnego ciała obcego stykającego się z muszlą mięczaka. Po wyjęciu takich pereł obszar, który stykał się z muszlą, jest pozbawiony masy perłowej. Z tego względu ta odsłonięta strona jest zazwyczaj wygładzana i ukrywana w oprawie

brylancja to całkowita ilość wewnętrznie odbitego światła, która wraca do oka z kamienia szlachetnego. Alternatywnie można ją określić jako jasność (życie) kamienia szlachetnego, wyznaczaną przez ilość światła odbitego z powrotem do oka od tylnych faset kamienia

kruchość jest definiowana jako słabość kamienia szlachetnego, która mimo jego twardości sprawia, że jest on podatny na przełam lub uszkodzenia (np. wygrzewany cyrkon)

zobacz: efekt kociego oka

jeden z elementów symetrii; środek symetrii występuje wtedy, gdy każda ściana idealnego kryształu znajduje się dokładnie naprzeciwko podobnej ściany po drugiej stronie kryształu (tj. każda ściana ma odpowiadającą jej ścianę, która jest podobna, przeciwległa i równoległa)

efekt odbicia światła od zorientowanych równolegle włóknistych inkluzji lub pustek (kocie oko). Pojedyncza smuga światła pojawia się pod kątem prostym do kierunku inkluzji i jest najlepiej widoczna przy pojedynczym, górnym źródle światła w kamieniach o szlifie kaboszonowym

przyrząd składający się z kombinacji filtrów, skonstruowany w taki sposób, że pozwala dostrzec przez niego tylko dwa wąskie wycinki widma: głęboką czerwień (blisko 690nm) i żółtą zieleń (blisko 570nm). Jest przydatny do wykrywania obecności chromu lub kobaltu w niektórych kamieniach szlachetnych, do wykrywania barwnika (chromowego) w kamieniach oraz do odróżniania niektórych materiałów gemmologicznych od ich powszechnych imitacji. Przypomnienie: Traktować wyłącznie jako sygnał ostrzegawczy. Dowód zależy od innych testów

(czynnik barwiący). Część cząsteczki odpowiedzialna za barwę związku. Występuje jako podstawowy składnik chemiczny w kamieniach idiochromatycznych lub jako przypadkowa domieszka w kamieniach allochromatycznych

termin używany do opisania względnego braku jakichkolwiek wewnętrznych wad lub nieregularności (inkluzji) w kamieniu szlachetnym. Definicję tę można również rozszerzyć o wady powierzchniowe (skazy) przy określaniu klasy czystości kamienia

z grubsza równoległe pasy koloru widoczne na powierzchni kryształów lub w wewnętrznych strukturach kamieni (wskazujące na fazy wzrostu spowodowane różnicami w dostępnych związkach chemicznych, cieczach, temperaturze, ciśnieniu i innych czynnikach)

percepcja wzrokowa składowych, na które można rozszczepić światło białe (czerwony, pomarańczowy, żółty, zielony, niebieski, fioletowy), a także wrażenie purpury, które nie występuje w widmie słonecznym. Barwę opisuje się za pomocą odcienia, nasycenia i tonu. Barwa własna kamienia szlachetnego wynika ze światła, w którym jest on oglądany, a także z absorpcji określonych długości fal światła widzialnego. Barwa może być również wywołana dyspersją, interferencją światła oraz fluorescencją

strefowość barwna powstaje podczas wzrostu kryształu na skutek zmiennego stężenia domieszek. Zróżnicowanie barwy (pasy lub strefy) jest zazwyczaj widoczne równolegle do istniejących ścian kryształu

Selektywna absorpcja światła wynikająca z obecności pierwiastków przejściowych (chromu, kobaltu, miedzi, wanadu, manganu, żelaza, niklu, tytanu) w kamieniach idiochromatycznych i allochromatycznych

zwarty ma znaczenie zbliżone do masywnego i jest stosowany zwłaszcza wtedy, gdy kryształy nie wykazują żadnych oznak cząstek strukturalnych (np. drobnoziarnisty jadeit)

zobacz: kamień szlachetny składany

różowe perły: perły pozyskiwane z wielkiej skrzydelnika olbrzymiego (konchy), ślimaka morskiego o pojedynczej muszli występującego u wybrzeży Florydy, w Zatoce Kalifornijskiej i Meksyku. Perły te mają zazwyczaj kolor różowy (różowo-pomarańczowy lub biały) i charakteryzują się brakiem powłoki z masy perłowej

zobacz przełam

rekrystalizacja składników mineralnych wcześniej istniejących skał w strefie kontaktowej lub w jej pobliżu na skutek obecności magmy

rodzaj zbliźniaczenia kryształów, w którym osobniki stykają się wzdłuż wspólnej płaszczyzny (płaszczyzny bliźniaczej). Dwie części takiego kryształu są tak ze sobą powiązane, że gdyby jedną część obrócić o 180° (pół obrotu) wokół osi (osi bliźniaczej), wówczas obie połówki utworzyłyby kształt pojedynczego kryształu. Bliźniak kontaktowy występuje w dwóch formach: pojedynczy bliźniak kontaktowy – w którym 2 połówki kryształu są ułożone w odwrotnej kolejności, tak że po obróceniu jednej połówki o 180° wokół płaszczyzny zrostu uzyskuje się postać normalnego kryształu; bliźniaki wielokrotne, polisyntetyczne lub lamelarne – rodzaj zbliźniaczenia kryształów obejmujący serię bliźniaków kontaktowych, często w postaci bardzo cienkich płytek. Są one ułożone w przeciwnej orientacji względem swoich bezpośrednich sąsiadów (np. jak w korundzie i skaleniu). Zobacz także bliźniaki przerostowe

kąt padania, przy którym promień światła przechodzący z ośrodka optycznie gęstszego do rzadszego ulega załamaniu pod kątem 90° do normalnej (tzn. ślizga się po powierzchni styku dwóch ośrodków). Uwaga: każde dalsze zwiększenie tego kąta padania spowodowałoby zawrócenie załamanego promienia z powrotem do pierwotnego ośrodka, gdzie podlegałby on prawom odbicia (tzn. uległby całkowitemu wewnętrznemu odbiciu).

(krypto = ukryty). Termin używany do opisania materiału składającego się z ogromnej liczby drobnych, często submikroskopowych kryształów tworzących jednolitą masę. Taki submikroskopowy agregat krystaliczny może wydawać się amorficzny dla nieuzbrojonego oka

kryształ to jednorodne chemicznie ciało stałe o uporządkowanej wewnętrznej strukturze atomowej i zewnętrznej formie ograniczonej symetrycznie rozmieszczonymi płaskimi ścianami

postać prosta kryształu składa się ze wszystkich tych ścian, które wykazują jednakowy stosunek do osi krystalograficznych (np. piramida, słup, dwuścian, daszek)

kształty kryształów (forma wraz z cechami powierzchni), w jakich zazwyczaj występują minerały, nazywane są ich pokrojami kryształów

inkluzje krystaliczne można rozpoznać po stosunkowo kanciastych narożach i względnie prostych krawędziach. Nierówne krawędzie i lekko zaokrąglone formy są również spotykane z powodu resorpcji inkluzji. (inkluzje krystaliczne zazwyczaj wyraźnie odznaczają się na tle kryształu macierzystego przy obserwacji w ciemnym polu. Można je zbadać przy użyciu skrzyżowanych polaryzatorów.)

symetria kryształu odnosi się do zrównoważonego wzorca struktury atomowej. Jest to dokładne odwzorowanie (powtarzające się występowanie) podobnych ścian kryształu (krawędzi, naroży), które wskazuje na uporządkowany wewnętrzny układ substancji.

materiał krystaliczny z definicji jest stałą substancją mineralną, której jony, atomy lub cząsteczki są ułożone w uporządkowany sposób. W praktyce termin ten jest często używany do opisu substancji posiadających regularną strukturę i właściwości kierunkowe, ale niekoniecznie zewnętrzny kształt geometryczny

są to wyobrażone linie o nieokreślonej długości, biegnące przez
idealny kryształ w ściśle określonych kierunkach w odniesieniu do symetrii kryształu. Przecinają się one w środku kryształu w punkcie zwanym początkiem układu. (Są to linie odniesienia, względem których można mierzyć względne odległości i nachylenia poszczególnych ścian).

perły hodowane to twory perłowe wywołane w całości lub częściowo
ingerencją człowieka we wnętrze mięczaków wytwarzających perły. Dotyczy to pereł hodowanych zarówno z jądrem, jak i bez jądra

perła, która uformowała się wewnątrz ciała mięczaka perłorodnego i ma kształt zbliżony do kulistego (sferoidalny)

drzewiaste lub mchowe wypełnienie pęknięć (gdzie inkluzje z innego materiału mogą wypełniać szczelinę – zazwyczaj tlenek żelaza).

pozbawić szklistego połysku i przeświecalności. (W przypadku produktu szklanego zwanego meta jadeitem – poprzez rozwój początkowej krystalizacji)

dichroskop to przyrząd pozwalający na obserwację efektów pleochroicznych w minerałach będących kamieniami szlachetnymi – po dwie barwy lub dwa odcienie barwy jednocześnie

dyfrakcja światła to szczególna forma interferencji światła, w której białe światło ulega rozszczepieniu (podziałowi) na barwy składowe podczas przechodzenia przez małą szczelinę lub gdy fale świetlne mijają granicę pomiędzy substancjami o różnym współczynniku załamania światła (np. gra barw widoczna w opalu szlachetnym)

dyspersja to rozszczepienie (rozbicie) światła białego na barwy widmowe wskutek refrakcji (załamania światła) podczas przechodzenia światła przez dwie nachylone względem siebie powierzchnie. W kamieniach szlachetnych zjawisko to często określa się mianem 'ognia'

anizotropowe - minerały wykazujące kierunkowe właściwości optyczne (np. kamienie krystalizujące w układzie tetragonalnym, heksagonalnym, trygonalnym, rombowym, jednoskośnym i trójskośnym)

termin używany na określenie całego zakresu długości fal energii promienistej, od najdłuższych fal radiowych po niezwykle krótkie fale kosmiczne

elementy symetrii stanowią sposób klasyfikacji dla siedmiu układów krystalograficznych. Są to narzędzia pozwalające nam wyodrębnić i opisać różne typy kształtów kryształów. Obejmują one płaszczyznę symetrii, oś symetrii oraz środek symetrii (zobacz definicje pod poszczególnymi hasłami)

złoża eluwialne składają się z okruchów skalnych (żwiru), które uległy erozji (wietrzeniu) ze skały macierzystej i pozostają in situ (na miejscu), nie ulegając transportowi rzecznemu

wydzielać lub emitować (np. światło)

struktura molekularna kwarcu, która powoduje lewoskrętny i prawoskrętny spiralny wzrost kwarcu oraz jego polaryzację kołową. (Uwaga: umiejscowienie małych dodatkowych ścian, które często są widoczne na formie zewnętrznej, pomaga zidentyfikować lewoskrętność lub prawoskrętność kryształu)

zobacz: sztuczna obróbka

inkluzje epigenetyczne (późniejsze). Te, które powstały po uformowaniu się kryształu gospodarza. Obejmują one różne rodzaje szczelin oraz inkluzje mineralne powstałe w wyniku odmieszania (np. jedwab rutylowy w korundzie); nie wspominając o pozostałościach oleju/opticonu itp. w kamieniach szlachetnych z wypełnionymi przełamami.

zobacz: odmieszany

odmieszanie minerałów. Niektóre pary minerałów tworzą roztwory stałe w wysokich temperaturach i stają się niestabilne w temperaturach niższych. Gdy stygną one powoli, jeden z minerałów może zostać wyparty, kiedy struktura kryształu macierzystego ochładza się i kurczy, dosłownie wyciskając domieszki w wolne przestrzenie, gdzie ulegają one krystalizacji (np. igły rutylu (jedwab) w korundzie)

wygaszenie (ekstynkcja) to brak światła powracającego do oka. Powoduje to, że kamień wydaje się ciemny i pozbawiony brylancji

fasetowane kamienie szlachetne mają koronę (górną część powyżej rondysty), taflę (środkową fasetę korony), rondystę (część kamienia o największym obwodzie lub zewnętrznej granicy) oraz pawilon (dolną część poniżej rondysty). Wszystkie inne fasety mogą różnić się rozmiarem, liczbą, a nawet występowaniem w zależności od zastosowanego rodzaju szlifu. Na przykład w standardowych kamieniach o szlifie schodkowym (szlif szmaragdowy) kolet (mała faseta u podstawy pawilonu) jest zastąpiony linią kilową (długą krawędzią biegnącą wzdłuż środka dolnej części pawilonu)

zob. oddzielność

płaszczyzna drobnych pustek, które zazwyczaj wyglądają jak mnóstwo cienkich, pręcikowych odcinków połączonych ze sobą kanałów (zwykle wypełnionych cieczą).

nazwa nadawana materiałom, w których kryształy składowe mają kształt igiełkowy (np. azbest, nefryt)

mogą być również znane jako pióra zabliźniające i składają się z połączonych ze sobą sieci kanalików wypełnionych cieczą oraz kropelek przypominających odcisk palca. Zwykle powstają w wyniku stopniowego przenikania roztworów mineralnych do istniejącego wcześniej pęknięcia w uformowanym już krysztale i zabliźniania szczeliny. Inną sytuacją, w której mogą pojawić się takie cechy, jest obróbka cieplna. Inkluzje typu odcisk palca są powszechne w poprawianych rubinach

wykończenie odnosi się do jakości szlifu fasetowego kamienia szlachetnego i jest oceniane na podstawie stopnia połysku, regularności oraz płaskości każdej fasety

fluorescencja to emisja światła widzialnego przez kamienie szlachetne poddane działaniu widzialnego lub niewidzialnego promieniowania o krótszej długości fali (wyższej energii)

przełam to nieregularny odprysk lub pęknięcie w kamieniu

kamień szlachetny dowolnego rodzaju, oszlifowany i wypolerowany w celach ozdobnych (perła jest znaczącym wyjątkiem od tego ostatniego wymogu). Kamień szlachetny z definicji odznacza się pięknem, trwałością i rzadkością występowania

termin szkło odnosi się do substancji powstających w wyniku stopienia i szybkiego schłodzenia substancji mineralnych, co prowadzi do utworzenia materiału amorficznego. Szkło może być sztuczne (wytworzone przez człowieka, czasami określane jako sztras) lub, znacznie rzadziej, naturalne, np. obsydian (szkło wulkaniczne), tektyty (uznawane za produkty rozbryzgu meteorytowego)

granit to jasna, gruboziarnista głębinowa skała magmowa składająca się głównie z kwarcu, skalenia i miki

jaśniejsze i ciemniejsze pasma w prostych liniach pod kątami zgodnymi z układem strukturalnym minerału

charakterystyczny kształt, w jakim najczęściej występuje dany minerał. Pokrój obejmuje nie tylko zewnętrzną formę powszechnie przyjmowaną przez minerał, ale również typowe efekty powierzchniowe

zobacz przełam

inkluzja krystaliczna otoczona pęknięciem (lub pęknięciami) naprężeniowym. Mogą one również przypominać motyla z dwoma skrzydłami odchodzącymi od wrośniętego kryształu (którym jest zazwyczaj cyrkon)

twardość to odporność minerału na zarysowania (ścieranie). Zobacz także: skala Mohsa

zagojone spękania (pęknięcia lub szczeliny łupliwości), w które wniknęła ciecz, a kryształ ponownie się zrósł. Często fragmenty cieczy zostają uwięzione w pustkach i kanalikach, tworząc wzory przypominające pióra lub odciski palców (czasami zabarwione tlenkami żelaza)

odcień odnosi się do samej nazwy koloru: czystych widmowych wrażeń barwy czerwonej, pomarańczowej, żółtej, zielonej, niebieskiej, fioletowej oraz ich odmian. Odcień odnosi się również do wrażenia barwy purpurowej (pomiędzy czerwienią a fioletem), która nie występuje w widmie słonecznym

skały osadzone, zazwyczaj w ostatnich stadiach konsolidacji magmowej, z magmy bogatej w wodę i inne substancje lotne. Żyły hydrotermalne roztworów bogatych w minerały przenikają przez szczeliny i pęknięcia w skałach osadowych, tworząc w skale jamy wyłożone kryształami

gdy pierwiastek przejściowy jest podstawowym składnikiem materiału kamienia szlachetnego, materiał ten jest idiochromatyczny (idio = własny, chroma = barwa)

mała szklana kuweta na odpowiednie ciecze. Zasada stosowania kuwety imersyjnej polega na tym, że im bardziej współczynnik załamania światła cieczy jest zbliżony do współczynnika kamienia, tym łatwiej jest zajrzeć do wnętrza kamienia. Niemal każda bezbarwna ciecz, nawet woda, zmniejsza odbicia powierzchniowe i znacznie ułatwia obserwację inkluzji

o materiale napotkanym w miejscu, w którym pierwotnie powstał lub został osadzony, mówi się, że został znaleziony in situ (dosłownie „na miejscu”)

ogólny termin określający dowolny defekt lub nieregularność wewnątrz kamienia szlachetnego. Inkluzje można podzielić na trzy różne typy: stałe — możliwe są zarówno krystaliczne (np. cyrkon w szafirze), jak i niekrystaliczne (np. naturalne szkliwo w perydocie). Pustki — mogą powstawać podczas wzrostu kamienia macierzystego (inkluzje pierwotne) lub później (inkluzje wtórne). Każdy z tych typów może być wypełniony dowolną kombinacją cieczy, gazu i/lub ciała stałego. Te, które składają się z dwóch lub więcej faz, określa się mianem wielofazowych. Zjawiska wzrostu — strefowość barwna oraz zbliźniaczenia to przykłady zjawisk wzrostu

podczerwień oznacza poniżej czerwieni, a ten zakres promieniowania zaczyna się od fal o długości powyżej 700 nm odpowiadających światłu czerwonemu. Promieniowanie podczerwone jest ogólnie znane jako ciepło, ponieważ wywołuje uczucie ciepła przy kontakcie z naszą skórą

gdzie dwa promienie poruszające się po tym samym torze, lecz przesunięte w fazie, wzajemnie interferują ze sobą, powodując całkowite wygaszenie światła lub dominację jednej albo większej liczby barw

są to efekty optyczne obserwowane, gdy minerały dwójłomne są oglądane przez równoległe ściany w zbieżnej wiązce światła spolaryzowanego. Dostarczają one przydatnych informacji dotyczących charakteru optycznego kamienia

rodzaj zbliźniaczenia kryształów, w którym dwa osobniki zrosły się w taki sposób, że sprawiają wrażenie przenikających się nawzajem (często tworząc kamienie w kształcie krzyża lub gwiazdy)

iryzacja lub gra barw opisuje barwę lub szereg barw powstających w wyniku interferencji lub dyfrakcji, gdy światło odbija się od cienkich warstw lub od unikalnej struktury opalu szlachetnego

zastąpienie jednego pierwiastka chemicznego innym o tej samej wartościowości w składzie chemicznym. Prowadzi to do dużych różnic we właściwościach fizycznych poszczególnych członów szeregu. Wartościowość: o zbliżonym charakterze chemicznym i promieniu jonowym

zob. pojedynczo załamujący

naturalnie występujące bezjądrowe perły słodkowodne, które tworzą się w mięczaku po jego ponownym umieszczeniu w wodzie po zebraniu plonu bezjądrowych pereł hodowlanych. Nie należy ich mylić z morskimi perłami makowymi (seed pearls), które są zazwyczaj znacznie mniejsze. Słodkowodne perły „keshi” są tak nazywane tylko dlatego, że one również nie powstają ze sztucznego jądra. Czasami określa się je jako perły „beznasienne” (seedless), aby odróżnić je od bezjądrowych. Zobacz także perły Biwa

Japończycy nazywają drobne perły „keshi' (mak). Skojarzenie to wynika z podobieństwa między maleńkim rozmiarem ziaren maku a bardzo małymi, naturalnie uformowanymi perłami

polaryskop wyposażony w silnie skupiającą soczewkę, która ułatwia obserwację figur interferencyjnych

spowodowane bliźniaczeniem polisyntetycznym. Mogą przypominać żaluzje lub przezroczystą żyłkę wędkarską. Mogą również zdawać się przecinać pod kątem (np. w korundzie, gdzie spotykają się kierunki wzrostu)

materiał gruntowy (składający się z fragmentów skał i roślinności), który pochodzi głównie z rozłożonego bazaltu (drobnoziarnistej, ciemnej skały wulkanicznej bogatej w żelazo i magnez, bardzo podatnej na wietrzenie chemiczne w klimacie tropikalnym)

ogólny termin określający emitowanie widzialnego „zimnego” światła przez substancję po uzyskaniu nadmiaru energii w takiej czy innej formie. Pięć głównych zjawisk luminescencyjnych to: chemiluminescencja (wynik przemiany chemicznej), tryboluminescencja (wywołana tarciem), termoluminescencja (wywołana ciepłem), fotoluminescencja (wywołana widzialnym lub niewidzialnym promieniowaniem o wyższej energii / krótszej długości fali) oraz katodoluminescencja (wynikająca ze wzbudzenia wiązką elektronów w komorze próżniowej)

połysk to ilość i jakość światła odbijającego się od powierzchni kamienia. Do opisu połysku kamieni szlachetnych używa się następujących terminów: metaliczny: wysoki połysk wykazywany przez nieprzezroczyste minerały metaliczne. diamentowy: wysoka zdolność powierzchni do odbijania światła. szklisty: połysk przypominający szkło, typowy dla większości kamieni szlachetnych. żywiczny: typowy połysk żywic (miękki, o niskim współczynniku załamania światła). woskowy: prawie matowa powierzchnia (czasami nazywany tłustym). tłusty: lekko oleisty wygląd wynikający z rozpraszania światła przez mikroskopijnie chropowatą powierzchnię. perłowy: połysk perły/masy perłowej. jedwabisty: włóknisty połysk jedwabiu

złożone hodowane perły blistrowe, w których pierwotne jądro zostało usunięte i zastąpione mniejszym, wklejonym koralikiem, a do podstawy przyklejono kopułkowaty kawałek macicy perłowej, aby zakryć obszar pozbawiony masy perłowej

stopiona (płynna) skała

kowalny oznacza podatny na rozciąganie lub kształtowanie poprzez kucie młotkiem lub pod naciskiem walców

produkt wytworzony przez człowieka to z definicji taki, który został zsyntetyzowany w laboratorium (syntetyzować oznacza łączyć elementy w złożoną całość). Efektem końcowym może być syntetyczny kamień szlachetny (tj. posiadający swój naturalny odpowiednik) lub sztuczny kamień szlachetny (tj. nieposiadający naturalnego odpowiednika)

termin używany do opisania materiału, który posiada określoną wewnętrzną strukturę kryształu, ale nie wykazuje zewnętrznej formy geometrycznej. Może on składać się z jednej (np. kwarc różowy) lub większej liczby jednostek krystalicznych (np. żadeit)

zobacz połysk

termin określający materiał, który uległ rozpadowi ze stanu krystalicznego do stanu częściowo amorficznego; zjawisko powszechne w minerałach zawierających pierwiastki promieniotwórcze (np. cyrkon typu niskiego)

skały metamorficzne (dosłownie: o zmienionej formie) powstają z wcześniej istniejących skał głównie pod wpływem ciśnienia, temperatury i/lub wprowadzenia nowych substancji chemicznych

jeden karat metryczny = jedna piąta grama (0,20 g) lub 200 miligramów (mg). Karat metryczny jest jednostką masy wszystkich kamieni szlachetnych i pereł hodowlanych. Masę wyraża się z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku, a części setne są często potocznie nazywane 'punktami', tj. 1 karat metryczny = 100 punktów

przyrząd optyczny składający się z układu soczewek, który tworzy powiększony obraz obiektu. Niektóre z najważniejszych zastosowań powiększenia: badanie inkluzji (naturalne a syntetyczne; sposób powstawania/wzrostu kryształu); badanie powierzchni (jakość szlifu (symetria), polerowanie (stan faset, ślady przypalenia)); wykrywanie kamieni składanych; identyfikacja sztucznych zabiegów poprawiania; wykrywanie podatności na uszkodzenia (np. obecność przełamu i/lub łupliwości); wykrywanie podwojenia krawędzi faset (SR a DR, może również wskazywać na wielkość dwójłomności)

minerał to naturalnie występująca substancja nieorganiczna o składzie chemicznym i właściwościach fizycznych, które są stałe w wąskich granicach. Jego struktura jest zazwyczaj krystaliczna

światło monochromatyczne to światło o tylko jednej długości fali. Standardowe żółte światło monochromatyczne używane do pomiarów refraktometrem pochodzi z lampy sodowej. W rzeczywistości składa się ono z dwóch bardzo blisko siebie położonych linii emisyjnych, których średnia wartość wynosi 589,3 nm

inkluzje, które mogą zawierać ciecz i gaz i/lub kryształy

wydzielina wytwarzana przez płaszcz niektórych mięczaków, tworząca opalizujące warstwy zarówno perły, jak i powierzchni masy perłowej wewnątrz muszli mięczaka. Masa perłowa składa się z krystalicznego węglanu wapnia oraz substancji organicznej zwanej konchioliną

jednostka miary krótszych długości fal widma elektromagnetycznego (energii promienistej). 1 nanometr = 1 milionowa część milimetra (1/1 000 000 nm), np. światło widzialne mieści się w przedziale od 700nm (czerwone) do 400nm (fioletowe)

termin używany do określenia stylu szlifu wybranego w celu zachowania maksymalnej masy. Te głęboko szlifowane kamienie o dużych pawilonach często wymagają
przeszlifowania, aby uzyskać lepsze proporcje

pustki wewnątrz kamienia szlachetnego mające kształt krystaliczny. Pustki te powstały, gdy niektóre obszary rosły szybciej niż inne, tworząc i zamykając pustą przestrzeń, lub w miejscu, gdzie pierwotna inkluzja krystaliczna uległa rozpuszczeniu (kryształy ujemne w oświetleniu w ciemnym polu często wydają się jaśniejsze niż otaczający je kryształ macierzysty)

inkluzja negatywna może być wypełniona gazem lub cieczą albo zawierać małą inkluzję stałą (zob. także kryształ negatywny)

jeśli badany na refraktometrze kamień ma współczynnik załamania światła (R.I.) powyżej zakresu pomiarowego przyrządu, granica cienia nie będzie widoczna (z wyjątkiem granicy cieczy kontaktowej)

minerały i inne materiały określa się jako nieetkrystaliczne lub amorficzne (dosłownie: bezpostaciowe), gdy brakuje im uporządkowanej wewnętrznej struktury atomowej oraz geometrycznie regularnego wyglądu zewnętrznego (np. substancje mineralne, takie jak opal i szkło, a także materiały organiczne)

światło niebiałe (tzn. kolorowe) opisuje się pod względem jego barwy (tzn. koloru dominującej długości fali), nasycenia (głębi lub intensywności dominującego koloru) oraz tonu (odcienia — od jasnego do ciemnego)

w optyce wszystkie kąty mierzy się od normalnej, czyli wyimaginowanej linii poprowadzonej pod kątem prostym (90°) w punkcie, w którym promień pada na powierzchnię, a nie od samej powierzchni

kierunek pojedynczego załamania światła w krysztale w innych kierunkach dwójłomnym nazywany jest osią optyczną

zobacz charakter optyczny

szklana kulka osadzona na krótkim pręcie, która działa jak soczewka skupiająca, pomagając uwidocznić obrazy interferencyjne obserwowane wzdłuż osi optycznej w materiale anizotropowym

właściwości optyczne minerału: minerały dzieli się na jednoosiowe, dwuosiowe i izotropowe (charakter optyczny). Minerały jednoosiowe i dwuosiowe dzieli się ponadto na optycznie dodatnie oraz optycznie ujemne (znak optyczny)

zobacz charakter optyczny

gęstość optyczna to złożona właściwość, która przejawia się spowolnieniem prędkości światła (zobacz także: refrakcja)

produkty organiczne to materiały powstające w wyniku działalności organizmów żywych

opalizujący połysk powierzchniowy perły o jakości kamienia szlachetnego oraz masy perłowej. Jest wywołany interferencją światła na cienkich warstwach (cienkich płytkach warstwy perłowej) oraz dyfrakcją na delikatnych krawędziach tych płytek

użycie tego terminu jest ograniczone do opisywania naturalnych pereł znajdowanych w słonowodnych mięczakach z Zatoki Perskiej. W handlu przyjęło się jednak bardziej ogólne określanie wszystkich naturalnych pereł słonowodnych mianem orientalnych

oddzielność to pęknięcie występujące wzdłuż płaszczyzny osłabienia, a nie wzdłuż płaszczyzn równoległych do ścian kryształu lub możliwych
ścian kryształu, jak ma to miejsce w przypadku łupliwości (jest to również znane jako fałszywa łupliwość)

gran perłowy to standardowa jednostka masy pereł: 1 gran = 0,25 karata (1 ct = 4 grany)

perły to naturalne twory wydzielane przypadkowo i bez udziału człowieka we wnętrzu mięczaków. Składają się one z substancji organicznej (skleroproteiny zwanej konchioliną) oraz węglanu wapnia (zazwyczaj w postaci aragonitu) ułożonych w koncentryczne warstwy, z których najbardziej zewnętrzne są w większości zbudowane z masy perłowej

zobacz połysk

grubokrystaliczna skała magmowa, często zawierająca rzadkie minerały, w tym duże kryształy kamieni szlachetnych (np. beryl, chryzoberyl, skaleń, kwarc, granat spessartyn)

fosforescencja to w istocie opóźniona fluorescencja (tj. poświata). Jest to dalsza emisja światła widzialnego po ustaniu działania źródła promieniowania wzbudzającego

fotoluminescencja to zbiorczy termin określający fluorescencję i fosforescencję. Jest to zjawisko wykazywane przez niektóre materiały, polegające na wytwarzaniu światła widzialnego pod wpływem ekspozycji na promieniowanie krótkofalowe (np. promieniowanie elektromagnetyczne w części widzialnej (niebieskiej), ultrafioletowej i rentgenowskiej widma)

drobne cząstki występujące jako inkluzje. Gdy są obecne w dużych ilościach, mogą być określane jako chmurka, a przezroczystość kamienia może ulec pogorszeniu

złoża okruchowe składają się z powierzchniowych koncentracji cennych minerałów o wysokiej gęstości względnej (oraz trwałości), które powstały w wyniku wietrzenia skały macierzystej i w większości przypadków zostały następnie przetransportowane przez działanie strumieni lub fal

jeden z elementów symetrii; płaszczyzna symetrii to wyimaginowana płaszczyzna, która dzieli bryłę na dwie części tak, że każda część jest odbiciem (lustrzanym) drugiej części (tj. każda część jest dokładnym, odwróconym odpowiednikiem drugiej)

ogólne określenie wielu organicznych substancji wytwarzanych przez człowieka (zazwyczaj polimerów na bazie żywicy), które można wytłaczać lub formować pod wpływem ciepła i/lub ciśnienia

termin gra barw opisuje sekwencję kolorów widocznych, gdy światło odbija się od cienkich warstw lub od unikalnej, przypominającej sieć struktury opalu szlachetnego. Powstaje ona w wyniku dyfrakcji (rozszczepienia światła białego na barwy składowe podczas przechodzenia przez małą szczelinę), która jest szczególną formą interferencji światła

pleochroizm (dosłownie: wielobarwność) to ogólny termin używany do opisania różnych barw kierunkowych, które można zaobserwować w niektórych kamieniach barwnych rozszczepiających światło (tj. dwójłomnych) ze względu na ich wewnętrzną strukturę krystaliczną. Obejmuje on dichroizm (dwubarwność) oraz trichroizm (trójbarwność)

polaryskop to przyrząd składający się z dwóch układów wytwarzających światło spolaryzowane liniowo, pomiędzy którymi umieszczony jest obrotowy stolik. Urządzenie to bada wyłącznie, czy materiał wykazuje pojedyncze, czy podwójne załamanie światła

pojedynczo załamujący — materiał pozostaje ciemny podczas pełnego obrotu o 360°. Jeśli materiał jest poddany naprężeniom wewnętrznym, może wykazywać anomalną (fałszywą) dwójłomność (A.D.R), zazwyczaj w postaci falistych pasm lub nieregularnych plam. Dwójłomny — kamienie oszlifowane z pojedynczego kryształu mają cztery pozycje rozjaśnienia i cztery pozycje wygaszenia. Agregaty krystaliczne lub materiały dwójłomne (DR) z licznymi inkluzjami mogą wydawać się stale jasne podczas pełnego obrotu o 360°. Figura interferencyjna — w przypadku materiału dwójłomnego (D.R), przy odpowiednich warunkach i zaobserwowaniu figury interferencyjnej, możliwe jest również określenie, czy kamień jest jednoosiowy czy dwuosiowy. (znak optyczny — po znalezieniu figury interferencyjnej można ustalić, czy kamień jest dodatni czy ujemny, za pomocą
dodatkowych płytek dostarczanych specjalnie w tym celu)

minerały będące skupiskami drobnych kryształów określa się mianem polikrystalicznych. Te małe kryształy można dostrzec w powiększeniu, a czasem nawet gołym okiem (np. prawie każdy jadeit)

zobacz: bliźniaki lamelarne

mleczny materiał pozbawiony gry barw, zbudowany z kulistych cząsteczek krzemionki o nierównej wielkości, co powoduje rozpraszanie światła zamiast jego dyfrakcji

inkluzje protogenetyczne (wcześniejsze): te, które istniały zanim kryształ gospodarza zaczął się formować i zostały wchłonięte w „gotowej postaci” przez ten ostatni (np. cząstki stałe i małe kryształy). Zazwyczaj są one nieregularnie rozmieszczone i rzadko wykazują związek ze strukturą kryształu gospodarza

pseudomorfoza (forma pozorna) to minerał, który przyjmuje formę (kształt) innego minerału (lub substancji organicznej) pod wpływem wysokiej temperatury i/lub ciśnienia albo procesu chemicznego, np. tygrysie oko (kwarc zastępujący krokydolit, minerał azbestowy); agat drzewny (kwarc zastępujący drewno)

odbicie to zwrócenie przez powierzchnię (wewnętrzną lub zewnętrzną) części światła, które na nią pada. Zobacz także Prawa Snella

refrakcja (załamanie światła) to zmiana kierunku rozchodzenia się światła, gdy przechodzi ono z jednego ośrodka do drugiego o innej gęstości optycznej (z wyjątkiem sytuacji, gdy pada na wspólną powierzchnię dwóch ośrodków pod kątem 90°). Gdy światło przechodzi z ośrodka rzadszego do gęstszego (np. z powietrza do kamienia), ulega załamaniu w kierunku normalnej, natomiast gdy przechodzi z ośrodka gęstszego do rzadszego, odchyla się od normalnej. Gęstość optyczna to złożona właściwość, która przejawia się spowolnieniem światła. Zobacz także Prawa Snella

współczynnik załamania światła (R.I) to prosty stosunek porównujący prędkość światła w powietrzu do prędkości światła w danym ośrodku. Wzorcem stosowanym do pomiaru współczynnika załamania światła jest powietrze (ściślej mówiąc próżnia); w związku z tym przyjmuje się, że współczynnik załamania światła (R.I) powietrza wynosi 1,00

rekrystalizacja składników mineralnych wcześniej istniejących skał w podwyższonej temperaturze (700°-2000°C) i pod ciśnieniem

Zobacz: gęstość względna (S.G)

resztkowe długości fal to te długości fal, które nie zostały pochłonięte przez materiał i które łączą się, nadając obiektowi postrzeganą przez nas barwę

Zobacz: połysk

skała składa się z cząstek mineralnych, które zrosły się lub uległy scementowaniu w wyniku procesów chemicznych albo zostały połączone pod wpływem wysokiej temperatury lub ciśnienia

odnosi się do jakości lub intensywności koloru widocznego w rozbłyskach brylancji przezroczystych kamieni fasetowanych

Zobacz: poblask

migotanie; wydawanie krótkich, jasnych rozbłysków światła

strugalność oznacza zdolność materiału do skrawania nożem z pozostawieniem gładkiego cięcia

powstałe w wyniku nagromadzenia materiału (osadów), który pochodzi z fizycznego i chemicznego rozpadu wcześniej istniejących skał na powierzchni Ziemi

bardzo małe perły (poniżej ćwierć grana / ok. 2 mm), które powstają naturalnie w miękkiej tkance mięczaka w wyniku wniknięcia ziaren piasku, swobodnie unoszących się jaj, pasożytów lub innych ciał obcych. Perły makowe (seed pearls) są zazwyczaj nieregularne i płaskie, jednak gdy zostaną znalezione rzadkie, okrągłe okazy, są one oddzielane do wykorzystania w biżuterii. Zobacz także perły Keshi

selektywna absorpcja światła to tłumienie lub pochłanianie określonych długości fal ze światła przechodzącego przez obiekt lub odbijającego się od jego powierzchni. Barwa materiału wynika z pozostałych (resztkowych) długości fal, które docierają do oka

poświata to migotliwy lub rozproszony efekt odbicia, powstający w wyniku odbijania się światła od inkluzji bądź cech strukturalnych wewnątrz kamienia. Termin ten obejmuje efekt kociego oka (szatojaż), asteryzm, adularescencję, awenturyzację, opalescencję oraz iryzację (labradoryzację i grę barw w opalu)

szereg cienkich, równoległych igiełek (często rutylu)

określane również jako izotropowe. Minerały wykazujące takie same właściwości optyczne we wszystkich kierunkach (np. kamienie krystalizujące w układzie regularnym oraz materiały amorficzne)

gdy promień światła przechodzi z jednego ośrodka do drugiego, istnieje określony stosunek między sinusem kąta padania a sinusem kąta załamania. Promień padający, promień załamany oraz normalna (w punkcie padania) leżą w tej samej płaszczyźnie. Stały stosunek między kątem padania a kątem załamania dla dowolnych dwóch ośrodków w kontakcie optycznym został nazwany przez Snella współczynnikiem załamania światła (R.I)

olbrzymie perły hodowane, hodowane w perłopławach srebrzystowargowych o średnicy 12, a nawet 16 mm. Te duże białe perły zyskały nazwę pereł mórz południowych (South Sea), ponieważ pierwotnie były hodowane przez Japończyków w Mikronezji i Indonezji. Obecnie perły te są częściej pozyskiwane w Australii i Birmie, podczas gdy Indonezja, Filipiny, Papua-Nowa Gwinea i Tajlandia stanowią mniej istotne źródła. Do tej pory nie udało się skutecznie przeprowadzić sztucznego pozyskiwania młodocianych osobników perłopławów srebrzystowargowych, co oznacza, że podaż ostryg macierzystych jest ograniczona, a ceny odpowiednio wysokie

ciężar właściwy (S.G) lub gęstość względna materiału to stosunek masy substancji do masy równej objętości czystej wody o temperaturze 4°C (maksymalna gęstość wody) przy standardowym ciśnieniu atmosferycznym. Ciężar właściwy (S.G) jest powiązany ze składem chemicznym materiału, a także wiązaniami międzyatomowymi (w efekcie wpływa na niego nie tylko masa atomowa poszczególnych pierwiastków składowych, ale także sposób, w jaki atomy są ze sobą połączone)

przyrząd, który za pomocą pryzmatu lub siatki dyfrakcyjnej rozszczepia promień światła na poszczególne długości fal, czyli barwy widma. Spektroskop pozwala zobaczyć, które konkretne fragmenty (linie lub pasma) albo obszary (szeroka absorpcja) światła białego są pochłaniane przez kamień szlachetny poprzez rozszczepienie i rozproszenie pozostałych długości fal, które przeszły przez badany kamień lub odbiły się od niego (nie wszystkie kamienie wykazują widmo i nie wszystkie obserwowane widma mają charakter diagnostyczny, jednak pasma absorpcyjne mogą wskazywać na czynnik barwiący lub obecność określonych pierwiastków)

zobacz przełam

symetria odnosi się do regularności lub równowagi kształtu kamienia szlachetnego zarówno w pozycji od strony korony, jak i z profilu

inkluzje równoczesne, składające się z substancji obecnych w tym samym czasie co kryształ macierzysty (np. stałe minerały; ciecze w pustkach i zabliźnionych pęknięciach; pasma strefowe; inkluzje ciekłe; ślady wzrostu, takie jak strefowość barwna i tworzenie się bliźniaków. Często występuje uporządkowany przerost między inkluzjami syngenetycznymi a kryształem macierzystym, dzięki czemu oba mogą wykazywać zależność strukturalną rządzoną prawami krystalograficznymi

produkt syntetyczny ma ten sam skład chemiczny, strukturę atomową i właściwości fizyczne co jego naturalny odpowiednik (np. syntetyczny szmaragd, syntetyczny korund itp.)

zwartość lub ciągliwość to odporność kamienia szlachetnego na pękanie lub kruszenie. Jest ona związana ze zdolnością minerału do pochłaniania wstrząsów bez naruszania struktury wewnętrznej. Określenia stosowane w tym kontekście to kruchy, strugalny, kowalny, giętki i sprężysty

oglądane w świetle odbitym te cienkie warstwy mają opalizujący wygląd, typowy dla cienkiej warstwy oleju na wodzie lub wielobarwnej powierzchni bańki mydlanej

wypełniona cieczą pustka zawierająca pęcherzyk gazu i kryształ

ton odnosi się do względnej postrzeganej jasności lub ciemności (zarówno barwy, jak i skali od bieli do czerni)

całkowite wewnętrzne odbicie zachodzi, gdy promień światła przechodzący z ośrodka gęstszego do rzadszego pod kątem większym niż kąt graniczny powraca do ośrodka gęstszego, gdzie podlega prawom odbicia

zob. ciągliwość

nazwa stosowana wobec niektórych pierwiastków metalicznych, które ze względu na swoją budowę atomową powodują selektywną absorpcję światła w kamieniach idiochromatycznych i allochromatycznych. Są to: chrom, kobalt, miedź, wanad, mangan, żelazo, nikiel i tytan

przepuszczać (np. światło) z jednego ośrodka do drugiego; wysyłać (np. sygnał) lub przekazywać dalej (np. od jednej osoby do drugiej)

swoboda, z jaką światło przechodzi przez kamień lub jest przez niego przepuszczane. Różne stopnie przezroczystości określa się jako: przezroczysty (TP) — obiekt przezroczysty odbija i pochłania niewielką ilość padającego nań światła, ale przepuszcza jego większość. Obiekt widziany przez kamień jest wyraźny i ostry. Półprzezroczysty (S-TP) — przez kamień przechodzi znaczna ilość światła, ale zarys obiektu po drugiej stronie kamienia nie jest możliwy do odróżnienia. Półprzeświecający (S-TL) — przez kamień szlachetny może przechodzić jedynie bardzo niewielka ilość światła na cienkich krawędziach. Nieprzezroczysty (0) — całe światło padające na nieprzezroczysty obiekt zostaje odbite lub pochłonięte. Przez materiał nie przechodzi żadne światło, nawet na cienkich krawędziach.

efekt fali gorąca lub zawirowania – smugi i wiry barw

kryształ bliźniaczy to kryształ składający się z dwóch połówek tego samego kryształu lub dwóch lub więcej kryształów tego samego gatunku, które pozostają ze sobą w bezpośrednim związku krystalograficznym i zrosły się w sposób symetryczny (zob. bliźniaki kontaktowe i bliźniaki przerostowe)

wypełniona cieczą pustka zawierająca pęcherzyk gazu lub kryształ

ultrafiolet oznacza „poza fioletem”. Ten zakres promieniowania zaczyna się od długości fal krótszych niż 400nm światła fioletowego

w układach krystalograficznych heksagonalnym, trygonalnym i tetragonalnym występuje jedna oś optyczna (kierunek pojedynczego załamania światła): minerały należące do tych układów określa się jako jednoosiowe (w kamieniach jednoosiowych oś optyczna jest równoległa do głównej pionowej osi 'c')

komórka elementarna struktury krystalicznej to najmniejsza część kryształu, która nadal zachowuje jego charakterystyczne właściwości. Sposób, w jaki komórki elementarne zostały ułożone przez matkę naturę, decyduje o zewnętrznym wyglądzie kryształu

zobacz: inkluzja piórkowa

światło widzialne jest formą energii promienistej, która wywołuje wrażenie wzrokowe. Każda długość fali promieniowania elektromagnetycznego mieszcząca się w przybliżeniu w przedziale od 400 nm do 700 nm jest widzialna dla ludzkiego oka jako światło

zobacz połysk

długość fali jest definiowana jako odległość między dwoma kolejnymi grzbietami tej fali

zobacz połysk

światło białe (światło mieszane) składa się z w przybliżeniu równej mieszaniny wszystkich barw lub długości fal tworzących widmo widzialne (czerwonej, pomarańczowej, żółtej, zielonej, niebieskiej i fioletowej). Barwa światła zależy od długości fali. Fale czerwone mają największą długość fali (700+nm), która maleje wzdłuż widma aż do fal fioletowych, mających najkrótszą długość (400nm — około 1/4 długości promieni czerwonych)

przezroczysty obszar o niskiej intensywności barwy, spowodowany ucieczką światła, co pozwala zobaczyć tło za kamieniem (efekt prześwitywania)

zobacz: inkluzja halo

zobacz: pasma barwne